نویسنده جنگ را نه به‌عنوان یک واقعه‌ی ژئوپلیتیک، بلکه به‌مثابه «تغییری در ادراک جهان» توصیف می‌کند که زمان را تکه‌تکه کرده، اقتصاد را به سمت نابودی سوق می‌دهد و اعتماد میان انسان‌ها را فرو می‌پاشد. متن تأکید می‌کند که جنگ با واژه‌های آرامی مانند «عملیات» و «خسارت جانبی» آغاز می‌شود، اما در خیابان به فروپاشی خانه‌ها، بازی‌های تغییرشکل‌یافته کودکان و ترسی تبدیل می‌شود که تا سال‌ها پس از پایان جنگ نیز در ذهن قربانیان باقی می‌ماند.