بهرام بیضایی که فرهنگ را خانه‌ی حقیقی خود می‌دانست، عمر خویش را به پاسداری، بازخوانی و زنده ‌نگه‌داشتن اسطوره‌ها، آئین‌ها، تاریخ، زبان، و نمایش ایران سپرد؛ و در برابر جهل و دشمنی دولتی و تنگ‌نظری برخی از اطرافیانش، از عشق عمیق خود به ایران نکاست و از میراث فرهنگی‌اش دست نکشید. او با توشه‌ای سترگ از آفرینش‌های هنری، هستیِ خویش را جاودانه ساخت.