«هوم» نوشته لیلا میرباقری (نشر مهری)، بیش از یک رمان، تاملی است بر گسست از انسان و پناه بردن به طبیعت به مثابه آخرین ملجأ. این اثر، با بافتی از نمادها، رنجِ معاصرِ تنهایی، فقدان و حافظه‌ی جمعی زخم‌خورده را روایت می‌کند. نویسنده با مهارت، کلیشه‌ها (همچون شخصیت یک زن طردشده) را می‌شکند و در فضایی آکنده از نوستالژی و شور بصری، پرسشی بنیادین را پیش می‌کشد: آیا نوشتن و خلق هنر، تسلی‌بخش این گسست و اندوه است، یا تنها بازتابی از آن؟