نویسنده در این متن، وسواس و تلاش بی‌پایان برای پاک‌کردن لکه‌های آشکار (ظاهری) را در تقابل با بی‌نظمی و آشفتگی درون (قفسه‌های بسته) قرار می‌دهد. حرف اصلی او نقد فرار از پرداختن به مشکلات درونی و عمیق، با مشغول‌کردن خود به نظم و پاکیزگی ظاهری و سطحی است.