در این داستان، نویسنده با بهره‌گیری از جزئیات حسیِ تکان‌دهنده، روایتِ غیرخطی، گفت‌وگوهای فشرده، نمادپردازی و زاویۀ دید محدود به شخصیتی که خود درگیر حس گناه است، از سانحه‌ای ساده در کارگاه فراتر می‌رود و تصویری هنری از بی‌ارزش‌شمردن جان کارگران در نظام نابرابر کار خلق می‌کند؛ جایی که مدیر به راحتی می‌گوید «هزار اتفاق می‌افته برای کارگر» و قربانی در غربت و شرم، با بدنی از هم پاشیده تنها می‌ماند.