در رمان «وزن واژه» نوشته پاسکال مرسیه، زبان فراتر از ابزار ارتباط، به پناهگاهی برای بازسازی هویت و مواجهه با فقدان تبدیل می‌شود. نسیم خلیلی در مقاله «وزن واژه؛ رمانی درباره نجات خویشتن از مسیر زبان» با تمرکز بر سرگذشت لیلاند، مترجمی که پس از فروپاشی زندگی حرفه‌ای‌اش به ترجمه پناه می‌برد، نسبت میان زبان، حافظه و خودشناسی را بررسی می‌کند. مقاله با ارجاع به تجربه مترجمان و نویسندگانی چون جومپا لاهیری و نجف دریابندری، نشان می‌دهد چگونه ترجمه می‌تواند از انتقال معنا فراتر رود و به کنشی آفرینشگرانه و راهی برای بازیافتن خویشتن بدل شود.