لیلا لُعَلَمی در جُستاری تناقض آشنای عصر شبکه‌های اجتماعی را می‌کاود: مردم با دیدن خبر نظارت، جنگ الگوریتمی، اخراج جمعی یا فاجعهٔ اقلیمی می‌پرسند «الان در کدام مرحلهٔ دیستوپیا هستیم؟»؛ اما همان آدم‌ها داستان‌های آیندهٔ سیاه را با لذت می‌خوانند. پاسخ او این است که آینده هنوز نوشته نشده، قدرت یک‌سویه نیست، و تخیلِ بدترین جهان می‌تواند به‌جای تسلیم، نوعی تمرین اخلاقی و حتی امید باشد