رضا نجفی در داستان «فرودگاه» تصویری از «انسانِ بینابین» در بحران جنگ ترسیم می‌کند؛ انسانی که نه در میدان نبرد، نه در پناهگاه، که در فضای سرد و بی‌روح یک فرودگاه بین‌المللی، با جنگ روبه‌روست. اینجا جنگ نه در انفجارها که در صفحه‌های تلویزیون، نه در زخم‌های مستقیم که در بی‌خبری از خانواده، و نه در مرگ که در «تعلیقِ» بی‌پایان میان ایران و غرب تجربه می‌شود.