بانگ نیوز

فانتاگرافیکس حدس می‌زند کشتی علاوه بر بار کتاب‌ها، در حال جابه‌جایی محموله‌های دیگر از هند بوده یا قصد بارگیری کالاهای اضافی برای آمریکا را داشته است. این ناشر با طنز تلخی اشاره کرد که شخصیت «بیچی بیچ» (Bitchy Bitch) احتمالاً از این اتفاق «بسیار عصبانی» خواهد بود – اشاره‌ای به عنوان یکی از داستان‌های ترسناک کتاب «وقتی جهانی دیوانه می‌شود!».

تراکمه که از چهره‌های محوری حلقه ادبی جنگ اصفهان بود، نقش مهمی در تأسیس، تداوم و سیاست‌گذاری محتوایی فصلنامه زنده‌رود داشت که نخستین بار در پاییز ۱۳۷۱ در اصفهان منتشر شد و به عنوان ادامه‌دهنده طبیعی روح و خط فکری «جنگ اصفهان» شناخته می‌شود.

حرف اصلی شاعر در این شعر، روایت «بودن در حصار مکان و زمان» و در همان حال «تلاش برای رهایی از آن» است. شاعرنشان می‌دهد که رهایی اگرچه ضروری است، اما با بار سنگین گناه، دلتنگی و مسئولیت در قبال کسانی که جا می‌گذاریم، عجین شده است؛ گویی رهایی واقعی، بدون شکستن اسب شیشه‌ای خاطرات و ترک کردنِ بی‌توجه عزیزان، ممکن نیست.نابراین چالش اصلی در این شعر مساله دیرین انتخاب بین آزادی یا امنیت است. می‌شنوید با صدای شاعر:

دستاورد اصلی هابرماس برای ادبیات، نه در خلق آثار داستانی، بلکه در ارائهٔ چارچوبی نظری برای فهم کارکرد اجتماعی ادبیات بود. او با طرح مفهوم «عقلانیت ادبی» و نقش ادبیات در شکل‌گیری «خیال جمعی» مدرن، به نقد ادبی و فرهنگی جهت‌گیری تازه‌ای بخشید .

مردم بی‌پناه و بدون هیچ سیستم هشدار یا پناهگاهی، میان ترس دائمی از آسمان و تلاش برای عادی‌سازی وحشت گیر افتاده‌اند. در این فضای آخرالزمانی که با قطع اینترنت، باران سیاه سمی، و بوی بنزین سوخته در خیابان‌ها همراه شده، شهروندان با دو بحران روبه‌رو هستند: از یک سو بمباران دشمن خارجی و از سوی دیگر سرکوب بیرحمانه داخلی. در آستانه نوروز، امید و شوق جای خود را به بی‌حسی و پرسش‌های بی‌پایان داده و مردم میان آرزوی صلح، تغییر رژیم، یا حتی بازگشت ثبات تحت هر شرایطی سرگردانند.

 هادی ابراهیمی رودبارکی یک شاعر تجربه‌گرا با رشد آهسته و پیوسته است که به تدریج زبان شخصی موسیقایی، طبیعت‌گرا و خشونت‌پرهیز خود را پرورش داده است. از مختصات شعر او گفت‌وگوی مستقیم با عناصر طبیعی، تصاویر نو، واژه‌سازی خلاقانه و تم‌هایی چون بازگشت به زندگی، مقاومت اجتماعی-سیاسی و تجربه دیاسپوراست.

امضاکنندگان تأکید می‌کنند که در شرایط کنونی، هم دیکتاتوری مذهبی و هم مداخله نظامی، هر دو به یک اندازه تهدیدی برای حیات و آزادی مردم ایران هستند. آن‌ها خواستار ساختن گفتمانی جمعی و ضدپدرسالارانه هستند که بر مبنای شعار «زن، زندگی، آزادی»، صدای مادران سوگوار، جنبش‌های مدنی و اقلیت‌های قومی و جنسی را بازتاب دهد و از به‌حاشیه‌رفتن مطالبات زنان در سایه جنگ و امنیت جلوگیری کند.

به جای آنکه در همان روز نخست، بی سر و صدا جنازه خامنه‌ای را به خاک بسپرند آنقدر دربند مراسم بودند که به دام خود افتادند. جنازه در روز هفتم پس از قتل روی زمین مانده است. شهروندان خشمگین که کشتار دی و حرمان‌های ۲۰ سال گذشته را از یاد نبرده‌اند با هشتگ «بو گرفت» در شبکه‌های اجتماعی فضایی برای بیان این خشم ایجاد کرده‌اند. شعر خانم شمس در امتداد این حس ملی شکل گرفته است.

سروش خزائی، هنرمند چندرسانه‌ای (مولتی‌مدیا و حوزه تجسمی) ایرانی، در جریان بمباران‌های خیابان خواجه عبدالله انصاری در تهران کشته شد.

انتشارات آسمانا رمان جدید سیامک وثوقی، نویسنده ایرانی-آمریکایی ساکن سیاتل، را با عنوان «ویژگی‌های کودکانی که گمان می‌کردیم از بمب‌ها نیرومندترند» (The Qualities of Children That We Thought Were Stronger Than Bombs) منتشر کرد.