شماره شانزدهم «بیان آزاد»، ویژه بکتاش آبتین، منتشر شد. این شماره با خاطرات، گزارش‌ها و نقدهایی بر «مرثیه‌ای برای گل‌های پژمرده»، نسبت میان نوشتن، آزادی بیان و حافظه جمعی را بررسی می‌کند و روایت هم‌بند آبتین و بیانیه‌های کانون نویسندگان ایران درباره مرگ او را بازمی‌خواند.
در داستان «روضه‌ی آخر» نوشته مریم کمانی، بازگشت زنی مهاجر به خانه‌ی پدری برای فروش آن، خاطره خشونتی دیرپا را زنده می‌کند که در پس ظواهر مذهبی و مناسبات مردسالارانه پنهان مانده و سرنوشت یک خانواده را تباه کرده است. با این حال، وقتی که مینا به تصمیم می‌رسد، روزنه‌ای برای حفظ خاطره خواهر و تبدیل خانه‌ای آکنده از هراس و سوگ به مکانی برای زندگی گشوده می‌شود.
جامعه‌ی تبعید جامعه‌ای یک‌دست و همگن نیست. در یک سوی این جغرافیای پناهندگی، کسانی ایستاده‌اند که به‌دلیل خطر جانی مجبور به ترک وطن از دوبایزید و بلوچستان و آستارا شده‌اند و در سرمای استخوان‌سوز و گرمای طاقت‌فرسا خواهان محو نظام خوف هستند. در سوی دیگر، مهاجرانی حضور دارند که انگیزه‌شان از مهاجرت، تحصیل یا دست‌یابی به زنده‌گی‌ی بهتر بوده است. در کنار این دو گروه، دسته‌ی سومی نیز وجود دارد؛ همان همه‌چیزخورهایی که با پاسپورت آبی در جیب، بخشی از جامعه‌ی تبعید را شکل می‌دهند. گیریم این تبعید، بدلی و تقلبی باشد. یک نمونه: آقا‌فری در فرانکفورت.
شیدا بازیار، نویسندهٔ ایرانی‌تبار آلمانی، دوشنبه ۵ اکتبر ۲۰۲۶ برای رمان «Die Lücken» برندهٔ جایزه کتاب آلمان شد. این جایزهٔ ۲۵ هزار یورویی در مراسمی در تالار قیصرِ ساختمان تاریخی رومر در فرانکفورت به او اهدا شد. هیئت داوران، این اثر را به‌دلیل بازنمایی نزدیک به یک قرن زندگی در آلمان و پیوند میان حافظهٔ تاریخی، مسئولیت اجتماعی و تجربهٔ مهاجرت برگزید.
رضا نجفی در نقد رمان «اعتراف به وقت چای» نوشتهٔ فریبا صدیقیم، به فرایند لغزش تدریجی یک معترض به سوی همکاری با دستگاه امنیتی می‌پردازد. او ضمن بررسی ساختار غیرخطی، راوی نامطمئن و شخصیت‌پردازی رمان، نشان می‌دهد چگونه این اثر از مرزهای ادبیات اعتراضی، بازجویی و مهاجرت می‌گذرد و پرسشی دشوار دربارهٔ مرز میان مقاومت و همکاری پیش می‌کشد.
در رمان «کوچه‌ی ریشه‌کنی مالاریا پلاک ۳۷» حمید حیاتی، عاشقانه‌های تودرتو با خاطرهٔ کودتای ۲۸ مرداد، آرمان‌های سیاسی و جزئیات زندگی روزمره پیوند می‌خورند. نسیم خلیلی در این جستار نشان می‌دهد چگونه کوچه به فضایی برای بازنمایی حافظهٔ جمعی و تعارض‌های اجتماعی بدل می‌شود و عشق، میان میل به زندگی و الزام مبارزه، سرنوشتی پرفرازونشیب می‌یابد. خوانش او بر نقش گفت‌وگوها، جزئیات و استعارهٔ بیماری در روایت تجربهٔ زیستهٔ آدم‌های معمولی تمرکز دارد؛ آدم‌هایی که تاریخ در روابط و انتخاب‌هایشان رسوب کرده است.
هفتادوهشتمین نمایشگاه کتاب فرانکفورت از ۷ تا ۱۱ اکتبر، هم‌زمان با هفتهٔ اعلام برندگان نوبل، برگزار می‌شود؛ تقارنی که اعلام برندهٔ نوبل ادبیات را به قلب بازار جهانی نشر می‌آورد. در آستانهٔ نمایشگاه نیز شیدا بازیار با رمان «Die Lücken» در میان شش نامزد نهایی جایزهٔ کتاب آلمان قرار دارد. این رویدادها در شرایطی برگزار می‌شوند که صنعت نشر آلمان از کاهش خریداران جوان کتاب نگران است.
بهروز شیدا در این جستار، سه تمثیل فتحعلی آخوندزاده را در کنار نمایش‌نامه‌هایی از اکبر رادی، غلام‌حسین ساعدی و بهرام بیضایی می‌خواند تا دگرگونی تصویر زن، توده، روشن‌فکر و قدرت را در نمایش‌نامه‌نویسی فارسی نشان دهد. از آرزوی تجدد در آثار آخوندزاده تا زخم‌های آن در آثار رادی و ساعدی، «رهایی» پرسش مشترک این نمایش‌هاست؛ پرسشی که «جنگنامه‌ی غلامان» با عشق و سرپیچی از منطق جنگ، پاسخی متفاوت به آن می‌دهد.
هوش مصنوعی به بخشی از فرایند نوشتن، ترجمه، ویرایش و انتشار تبدیل شده است. «بانگ» به جای منع این فناوری، بر استفاده مسئولانه و شفاف از آن تأکید دارد. این شیوه‌نامه مرز میان هوش مصنوعی به‌عنوان ابزار کمکی و جایگزینی آن با خلاقیت و داوری انسانی را روشن می‌کند: نویسنده می‌تواند از امکانات هوش مصنوعی بهره بگیرد، اما اندیشه، تخیل، صدا و مسئولیت اثر باید از آنِ او باقی بماند. معیار «بانگ» در نهایت نه درصدهای اعلام‌شده از سوی ابزارهای تشخیص هوش مصنوعی، بلکه خود اثر و اعتماد متقابل میان نویسنده و تحریریه است.
دیانا پی. اسنایدر، مترجم ادبی، در نشریه‌ی World Literature Today هشدار می‌دهد که هوش مصنوعی مولد زبان، ابزاری بی‌طرف نیست، بلکه پروژه‌ای است در دستان میلیاردرهای تکنو-فئودال (ماسک، تیل، آلتمن و…) برای بازتولید سلطه‌ی استعماری، پدرسالارانه و نژادپرستانه‌ی غرب. او هوش مصنوعی را «استخراجی» می‌نامد؛ فناوری‌ای که با دزدی مالکیت معنوی، تصاحب منابع عمومی و نابودی محیط زیست (مصرفِ هنگفتِ آب و برق توسط مراکز داده) پیش می‌رود و در عین حال، زنان، سیاه‌پوستان و بومیان را از تصمیم‌گیری حذف می‌کند.
پس از شش سال فعالیت، نشریهٔ ادبی بانگ نخستین شمارهٔ ماهنامهٔ الکترونیکی خود را در ۵۰۹ صفحه منتشر کرده است؛ مجموعه‌ای از داستان، شعر، جستار، نقد و گفت‌وگو که در فاصلۀ بین شهریور تا مهر سال جاری در بانگ منتشر شده‌اند و اکنون برای خواندن روی گوشی‌های موبایل در یک مجلد طراحی شده و با فهرستی کلیک‌پذیر، رایگان در دسترس همگان قرار گرفته است؛ تحقق یک آرزوی ساده و راهی برای انتشار مطالب بانگ در قالبی تازه با به‌کارگیری امکانات فنی موجود با کمترین هزینه، هم برای شما و هم برای ما.
حکایت کهن آفتابه‌دار را لابد شنیده‌اید: مردی بر درِ کاروانسرا یا مسجد می‌نشیند و به مسافری که عجله دارد می‌گوید «این یکی نه، آن یکی را بردار»؛ نه چون آفتابه‌ها فرق دارند، بلکه تا معلوم شود او رئیس است. ابراهیم دم‌شناس همین حکایت ساده را در داستان کوتاه «ترازنامه‌ی مغارب کنارِ اُ» از جنگ داستان خودکامه برمی‌گیرد، شاخ و برگ می‌دهد و از دلِ زبان محاوره‌ی جنوب، نقدی تند از رئیسِ خودشیفته می‌سازد؛ رئیسی که جهان را به تعداد آفتابه‌ها و آبریزگاه‌های تحت امرش فروکاسته و باور دارد کائنات حول محور او می‌چرخد. این یادداشت در مجموعه‌ی «یک داستان، یک کتاب» نشان می‌دهد دم‌شناس چگونه میان ادب کلاسیک، فرهنگ عامه و داستان مدرن پل می‌زند و به نوقلم‌ها می‌آموزد که قدرتِ روایت، حتی از یک دستشویی عمومی هم برمی‌آید.
در داستان «قطار سوت می‌کشد»، نوشتهٔ لوئیجی پیراندلو، همکاران بلوکا رفتار ناگهانی او را نشانهٔ جنون می‌دانند. اما برای مردی که میان حساب‌وکتاب اداره و بار سنگین زندگی خانوادگی فرسوده شده، شنیدن سوت قطاری در دل شب یادآور چیزی است که سال‌ها از خاطر برده بود: جهانی بیرون از تنگنای زندگی‌اش.
«خناجره»، کتابی شامل یک داستان بلند و یک نمایشنامه از سیروس شاملو، در نشر آسمانا منتشر شده است. بر اساس اطلاعیه آسمانا، درونمایه غالب
هیولا زمانی در غار، بیابان و قلمرو تاریکی می‌زیست؛ اما در قرن نوزدهم، از درون انسان سر برآورد. این مقاله، مسیر تحول «شر» را در ادبیات غرب از «دیوِ بیرونی» (انجیل، گولم، فرانکنشتاین) تا «هیولای درونی» (خون‌آشام، دوریان گری) دنبال می‌کند و در نهایت، با خوانشِ «مورد عجیب دکتر جکیل و آقای هاید» و پیوند آن با «نفس امّاره» در اخلاق اسلامی، به این پرسش می‌رسد: ترسناک‌ترین هیولاها دیگر چهره‌ای بیگانه ندارند؛ وقتی به چشم‌هایشان نگاه می‌کنیم، چیزی جز چهره‌ی خودمان در آنها نمی‌بینیم.
اگر تصویری که از خود ساخته‌ایم فرو بریزد، چه چیزی از ما باقی می‌ماند؟
سمیره حنائی در یادداشتی برای «بانگ»، از این پرسش در رمان «چهارده‌سالگی بر برف» حسین آتش‌پرور آغاز می‌کند و به ترجمهٔ ارمنی آن به قلم آنی هوسپیان می‌رسد: رمانی با شخصیت‌هایی ناپایدار، طنزی سیاه و لحنی که عبورش از یک زبان به زبان دیگر آسان نیست.
در شرایط بسته و تاریک اجتماعی، رشد از بین نمی‌رود؛ بلکه در سکوت، ادامه می‌یابد. دوران‌های تاریک گذرا هستند نه پایان تاریخ.
تقریباً یک قرن است که مشهورترین زن «بوف کور» را با دشنامی می‌شناسیم که قاتلش روی او گذاشته: لکاته. اما اگر تمام چیزی که درباره‌ی این زن می‌دانیم از زبان مردی باشد که به او سوءظن دارد، می‌کوشد به زور با او هم‌بستر شود و در پایان او را با گزلیک می‌کشد، آن‌وقت شاید زیر داستان دختر اثیری و داستان لکاته، داستان سومی پنهان مانده باشد؛ داستان زنی که مردی را نمی‌خواست و مردی که نتوانست این نخواستن را تحمل کند.
در روایت زهرا باقری، درمان از صندلی انتظار آغاز می‌شود و به صندلی همراه بیمار در بیمارستان می‌رسد؛ جایی که آدم میان درد، بی‌خبری و کارهای کوچک و پایان‌ناپذیر روزمره، کم‌کم به ماندن عادت می‌کند. «آن صندلی برای هیچ‌کس نیست» روایتی از بی‌دفاعی بیمار و همراه اوست و از جایی که هیچ‌کس نمی‌خواهد سهمش باشد.
در روایت‌های شفاهی قوم لاگونا پوبلو، «زن زرد» زنی است که با روحی اسرارآمیز از جهان کوهستان روبه‌رو می‌شود و همراه او پا از مرز زندگی آشنا فراتر می‌گذارد. لسلی مارمون سیلکو در داستان «زرد زن»، این افسانه کهن را به زمان معاصر می‌آورد و مرز میان واقعیت و اسطوره، اختیار و اغوا، و هویت فردی و حافظه جمعی را درهم می‌ریزد. آیا راوی زنی امروزی است که با مردی ناشناس همراه شده یا همان «زن زرد» افسانه‌ای است که بار دیگر وارد داستان می‌شود؟
ادبیات دیستوپیایی از آینده سخن می‌گوید، اما مخاطب واقعی آن انسانِ امروز است. از فاجعه زیست‌محیطی و سلطه فناوری تا حکومت تمامیت‌خواه، نویسنده جهانی را تا مرز فروپاشی پیش می‌برد تا از خلال آن خطری را که هنوز می‌توان از وقوعش جلوگیری کرد نشان دهد. گایانه مورادیان و آنا کاراپتیان در پژوهشی درباره ویژگی‌های روایت دیستوپیایی نشان می‌دهند که هشدار فقط در مضمون این آثار نهفته نیست؛ شیوه روایت، زبان و تصویرپردازی نیز در ساختن این احساس خطر نقش دارند.
